The Day My Mother Sleeps

Poetry

Date: May 28, 2026

Shared in Tamil by a 28-year-old garment worker from Erode, India who has asked to remain anonymous for her safety.

She has produced more than 400,000 T-shirts, baby clothes, undergarments, and rainwear for some of the world’s leading European and American fashion and sportswear brands. If you are in Europe or the United States, she believes you might be wearing something she made as you read this.

She wishes to remain anonymous, but she does not want to be remembered only as a tailor. 

She wants to be remembered as a woman who loves flowers, especially jasmine, and the sweet fragrance it carries in the evening as it blooms. 

She wants to be remembered as a girl who loves to write, who believes that maybe in another life she would have been a famous writer. 

And she wants to be seen as more than the work she does – as someone with dreams, loves to dress up, and has a deep love for her mother, above everything else.

Illustration : Big Fat Bao

I was born where turmeric stains the soil gold,

where the Cauvery bends like an elder's blessing 

Erode, my mother, my beginning, 

her voice still folded inside my dupatta.

But debt does not wait for goodbyes, 

so I followed the birds travelling west, 

forty kilometres and a whole world away 

to Tirupur, the city of cotton and noise.

I do not work with a needle as you may think

I work with a machine that shakes the table

like a bus on a broken road

that eats fabric and spits out seams,

that runs all day like a river that forgot to rest.

My hands feed the machine my youth and my silence

and the machine makes something the world will wear

without asking whose fingers learned fear 

before they learned to rest.

Back in Erode, my mother is awake. 

She is always awake.

Debt is a creditor that visits at midnight, 

that sits in the corner of every room.

She borrowed for my father's illness. 

She borrowed for the land, for the rain that didn't come. 

She borrowed to send me here

so that I could borrow time for her.

I count my wages like a woman counting breaths,

I buy nothing, I want nothing 

except the moment my money reaches her hand

and she has nothing left to owe.

That is my dream 

not silk, not gold, not a bigger room 

just my mother closing her eyes 

without a number chasing her into sleep.

The day I send the month’s wage

she will not check the door. 

She will not count the minutes till the debt collector comes. 

She will lie down, and the night will be gentle,

and she will sleep, really sleep, the way she hasn't for days.

I feed the machine. 

The machine feeds the world.

And I stitch, and I stitch, and I stitch 

toward that one night 

when my mother finally rests.

 அவள் உறங்கும் நாள்

ஆசீர்வாதம் போல ஓடும் காவிரி வளையும் இடத்தில்,

ஈரோட்டின் மஞ்சள் மண்வாசலில் நான் பிறந்தேன்.

அம்மா எனும் அந்த மண், என் தொடக்கம்,

இன்றும் அவள் குரல் என் துப்பட்டாவில் மடங்கி நிற்கிறது.

ஆனால் கடன் விடைபெற காத்திருக்காது,

அதனால் பறவைகளைப் போல மேற்கே பறந்தேன்,

நாற்பது கிலோமீட்டர் தூரம் —

ஒரு உலகம் தாண்டி திருப்பூரை அடைந்தேன்.

நீ நினைப்பது போல நான் ஊசி பிடிப்பவள் அல்ல,

மேசையை அதிரச் செய்யும் இயந்திரமே என் தோழி,

உடைந்த சாலையில் ஓடும் பேருந்தைப் போல அது குலுங்கும்,

துணியை விழுங்கி தையலாக வெளியே தள்ளும்,

ஒய்வு மறந்த நதிபோல் நாள் முழுவதும் ஓடும்.

என் கைகள் அதற்கு என் இளமையையும் அமைதியையும் அளிக்கின்றன,

அது உலகம் அணியும் ஆடைகளை உருவாக்குகிறது,

ஆனால் அந்த விரல்கள் பயத்தை கற்றதை

யாரும் கேட்கவில்லை.

ஈரோட்டில் என் அம்மா விழித்திருக்கிறார்,

எப்போதும் விழித்திருக்கிறார்.

நள்ளிரவில் வரும் கடன்தாரிபோல்

ஒவ்வொரு அறையிலும் கடன் அமர்ந்திருக்கிறது.

அப்பாவின் நோய்க்காக அவள் கடன் வாங்கினாள்,

மழை வராத நிலத்திற்காகவும் கடன் வாங்கினாள்,

என்னை இங்கு அனுப்பவும் கடன் வாங்கினாள்,

அவளுக்காக நான் நேரத்தை கடன் வாங்கி வாழ்கிறேன்.

என் கூலியை நான் மூச்சுகளை எண்ணுவது போல எண்ணுகிறேன்,

எதையும் வெட்டவில்லை, வாங்கவில்லை, விரும்பவில்லை,

என் பணம் அவள் கையில் சேரும் அந்த நொடியைத் தவிர—

அவளுக்கு இனி கடன் இல்லாத அந்த நாளைத் தவிர.

அதுவே என் கனவு—

பட்டு அல்ல, பொன் அல்ல, பெரிய வீடும் அல்ல,

என் அம்மா கண்களை மூடுவது மட்டும்,

எந்த எண்ணும் அவளைத் துரத்தாத உறக்கம்.

அந்த நாள் பணம் சேரும் போது,

அவள் கதவை நோக்கி பார்க்கமாட்டாள்,

கடன்தாரி வரும் நேரம் எண்ணமாட்டாள்,

அவள் அமைதியாக படுத்துக் கொள்வாள்,

இரவு மென்மையாக அவளைத் தழுவும்—

பல நாட்களுக்கு பிறகு உண்மையான உறக்கம் வரும்.

நான் இயந்திரத்தை ஊட்டுகிறேன்,

இயந்திரம் உலகத்தை ஊட்டுகிறது,

நான் தைத்து கொண்டே இருக்கிறேன்—

மீண்டும் மீண்டும் தைத்து கொண்டே—

அந்த ஒரு இரவுக்காக,

என் அம்மா இறுதியாக ஓய்வு பெறும் அந்த நேரத்திற்காக.